HET ABBEKINDERSE BOS

Ik vraag me af waarom vooruitgang zo veel op vernietiging lijkt.  (John Steinbeck) In mijn vroege jeugd zie ik de oude rijksweg 58, die langs het Abbekinderse Bos loopt, jaar op jaar ’s zomers meer dichtslibben door het toenemend toerisme naar Walcheren. Een moderne snelweg met vier rijstroken wordt onontkoombaar geacht. Halverwege de jaren zestig valt het regeringsbesluit om dwars over Zuid-Beveland een autoweg aan te leggen, van Bergen op Zoom naar Het Sloe. Deze nieuwe weg snijdt percelen grond doormidden en laat landweggetjes ophouden te bestaan. Hier en daar moet een huis of boerderij worden afgebroken. Zo ook ten zuiden van het Abbekinderse Bos. Samen met een vriendje ga ik het bekijken. Een keer na schooltijd staan mijn vriendje Peter en ik in de boomgaard aan de Dijkwelseweg te kijken naar mijn vader die een afwateringssleuf graaft. Midden in de goudrenettenboomgaard is er een waterput geweest die mijn vader dempte vanwege de bouwvalligheid. Maar daardoor is er een drassi...

'People are always meaning well,' said Edward. 'That's often the trouble. (Penelope Lively, Passing On) Een kleine advertentie in huis-aan-huis blad De Bevelander biedt medio 1960 een gratis af te halen herdershond aan op een adres iets en zuiden van Goes.  Achterop de fiets mag ik met mijn vader mee om hem te halen. Onze route ernaartoe loopt grotendeels over een weg die in zijn eentje Vierwegen heet. Bij een onverklaarbaar bewoonde woning rammelt mijn vader aan het tuinhek onder het roepen van “Volluk!” Een grimmig kijkend vrouwmens komt te voorschijn. “Goedemorgen mevrouw, ik kom voor de hond,” verklaart mijn vader ons bezoek. Zonder verdere plichtplegingen haalt de vrouw des huizes van achter het huis aan een touw een herdershond naar voren. “Hij heet Arno en hij is een rotbeest,” waarschuwt ze, mijn vader het uiteinde van het touw in handen duwend. Na deze opbeurende overdracht gaan wij gedrieën weer op huis aan. “We gaan proberen er nog iets van te maken,” bromt ...

De ware zin van het leven is bomen te planten in de schaduw waarvan je niet verwacht te gaan  zitten.   ( Nelson Henderson) De geschiedenis van het Abbekinderse Bos gaat in ieder geval terug tot vóór W.O. II (en tot veel vroeger datum, maar daarover wellicht een andere keer). Bovenstaand kaartje toont de situatie van 1939 (1). Rijksweg 58 staat nog niet getekend en het bos ligt daardoor nog aan de Dijkwelscheweg. Maar bij de aanleg van Rijksweg 58 raakte de Dijkwelscheweg doorsneden. Tegenwoordig houdt de Dijkwelseweg op bij Rijksweg 58, die nu Viaductweg heet. Aan de andere kant van de provinciale weg gaat hij verder als Abbekinderse Zandweg. Nu ligt het Abbekinderse Bos aan de Abbekinderse Zandweg. Ook toen was het al een ruig bos.  In de inleiding van een boekje over het Abbekinderse Bos (2)  schrijft Ir. J.A. Trimpe Burger: “Ik kan u verzekeren dat omstreeks 1930 de brandnetels in het Abbekinderse Bos, waarin destijds zeer zwaar geboomte (olmen en populieren...

Je kunt je hele leven besteden aan een Magelhaense reis rond de stam van één enkele boom. (E. O. Wilson) In december 2000 heeft de Algemene Vergadering van de VN 22 mei uitgeroepen tot Internationale Dag van de Biologische Diversiteit, ter herdenking van een Conferentie over dit onderwerp op 22 mei 1992 in Nairobi. Doel van deze dag is het bewustzijn op het gebied van biologische diversiteit te vergroten. Een plek waar de biodiversiteit de laatste jaren is toegenomen is het Abbekinderse Bos in het fruitteeltgebied tussen Kapelle en Kloetinge. Op een mooie 21 e mei 2026 rij ik per NS fiets vanaf station Goes naar het Abbekinderse Bos om rustig gezeten op een bankje van de omgeving te genieten. De dag erna heb ik afspraken in Middelburg, anders zou ik graag juist dan in dit bos hebben plaatsgenomen. Hier krijgen immers de ideeën die gevierd worden op de Internationale Dag van de Biologische Diversiteit in de praktijk gestalte. In 2016 greep Staatsbosbeheer rigoureus in de monocultuur v...

Het is aangenamer om kastelen in de lucht te bouwen dan op de grond . (Edward Gibbon) Tijdens mijn lagere school tijd maak ik met mijn vader iedere zondag een ochtendwandeling. We praten over van alles en nog wat, waarbij ik de onderwerpen mag aandragen. Mijn vader is er dan helemaal voor mij. Afgezien van de paar keer dat ik geen zin heb, is iedere wandeling een mooie belevenis voor me. Tegen tienen gaan wij het tuinpad uit. De kerkgangers zijn net gepasseerd. Vlak voor het spoor slaan we de Weg Naar Het Stomme Kruis in. Bij de Grenslinde springen we over een sloot om een boomgaard te doorkruisen.   Dat kan ongevraagd, op zo’n stille zondagochtend. Mijn vader kijkt graag in de boomgaarden van anderen om te zien hoe zíj de werkzaamheden aanpakken. Binnen de gemeenschap van fruittelers zijn er veel contacten. Het is een lerende gemeenschap. Ze volgen cursussen in de avonduren om nieuwe teelttechnieken te leren en ze bespreken onderling hoe bij hen de Golden Delicious of de Bonne...

Herinneringen zijn de architectuur van onze identiteit. (Daniel Kahneman) Het is zomer 1959 of 1960. Op de bagagedrager gezeten word ik als vijfjarige naar Abbekinderen gebracht. Aan beide kanten van het achterwiel laat ik een been bungelen. Mijn benen slapen, maar ik kan toch maar mooi op mijn gemak om mij heen kijken, terwijl een ander het werk doet. We zijn al een eind gevorderd, want we passeren de hoeve van Van Liere. Daar tegenover ligt een van de boomgaarden van mijn vader, waar herfstfruit groeit dat pas later geplukt wordt. Vanuit de verte klinkt het geraas van het verkeer op Rijksweg 58. Door het toeristenverkeer wordt het steeds drukker. Op de hoek van de Abbekinderse Zandweg en Rijksweg 58 ligt een niet al te grote boomgaard. Het boomgaardje wordt van de Rijksweg gescheiden door een grasveld. Tot voor een paar jaar heeft er op het grasveld een Pipo de Clown wagen gestaan, waar een Goese handelaar fruit verkocht, onder andere uit de boomgaard van mijn vader. Toeristen op h...